Γενικά

Η ιδιότητα ή ποιότητα που φανερώνει ένα επίθετο μπορεί να
υπάρχει σε δύο ή περισσότερα όντα, αλλά σε διαφορετικό βαθμό.

Για να δηλώσουν το διαφορετικό αυτό βαθμό,
τα επίθετα έχουν κανονικά ξεχωριστούς τύπους
(μονολεκτικούς ή περιφραστικούς)
που λέγονται βαθμοί των επιθέτων:
σοφός μὲν Σοφοκλῆς, σοφώτερος δ᾽ Εὐριπίδης, ἀνδρῶν
δ᾽ ἀπάντων σοφώτατος Σωκράτης –
φίλος, μᾶλλον φίλος, μάλιστα φίλος.

Οι βαθμοί των επιθέτων είναι τρεις:

Όταν το επίθετο φανερώνει απλώς μια ιδιότητα ή ποιότητα ενός όντος,
χωρίς σύγκριση προς άλλο,
λέγεται επίθετο θετικού βαθμού ή απλώς θετικό:
ὁ δίκαιος ἀνήρ.

Όταν το επίθετο φανερώνει ότι ένα ον έχει μια ιδιότητα ή ποιότητα σε βαθμό ανώτερο συγκριτικά προς ένα άλλο
ή προς πολλά άλλα που λογαριάζονται σαν ένα,
λέγεται επίθετο συγκριτικού βαθμού, ή απλώς συγκριτικό:
οὐτός ἐστι δικαιότερος ἐκείνου –
χρυσὸς κρείσσων
πολλῶν χρημάτων.

Όταν το επίθετο φανερώνει ότι ένα ον έχει μια ιδιότητα
ή ποιότητα σε πολύ μεγάλο βαθμό ανώτερο από όλα τα άλλα του ίδιου είδους,
λέγεται επίθετο υπερθετικού βαθμού ή απλώς υπερθετικό καί:
α) το υπερθετικό που φανερώνει ότι ένα ον έχει μια ιδιότητα ή ποιότητα σε πολύ μεγάλο βαθμό,
απόλυτα, χωρίς να γίνεται σύγκριση προς
άλλα, λέγεται υπερθετικό απόλυτο:
οὗτός ἐστι δικαιότατος
β) το υπερθετικό που φανερώνει ότι ένα ον έχει μια ιδιότητα ή ποιότητα στον πιο μεγάλο βαθμό συγκριτικά προς όλα τα άλλα του ίδιου είδους
μαζί λέγεται υπερθετικό σχετικό:
Αριστείδης ἦν δικαιότατος πάντων
τῶν Ἀθηναίων.

Το συγκριτικό και το υπερθετικό ενός επιθέτου μαζί
λέγονται μ’ένα όνομα παραθετικά του επιθέτου.

Όπως στη νέα ελληνική, έτσι και στην αρχαία,
τα παραθετικά των επιθέτων σχηματίζονται
ή με μία λέξη (και τότε λέγονται μονολεκτικά) ή με δύο λέξεις (και τότε λέγονται περιφραστικά).