Τα σιγμόληκτα επίθετα τῆς γ΄ κλίσης σε
-ης, -ες έχουν θέμα σε -εσ-.

Στα επίθετα αυτά:
η ενική ονομαστική του αρσενικού και του θηλ. σχηματίζεται χωρίς κατάληξη,
αλλά το βραχύχρονο φων. ε που είναι πριν από το χαρακτήρα εκτείνεται σε η:
θ. ἀληθεσ- = ὁ, ἡ ἀληθής
θ. συνηθεσ- = ό, ἡ συνήθης
θ. πληρεσ- = ὁ, ἡ πλήρης
όλες οι άλλες πτώσεις και των τριών γενών
σχηματίζονται από το θέμα σε -εσ-,
αλλά ο χαρακτ. σ ανάμεσα στα
δύο φωνήεντα αποβάλλεται,
και τα δύο αυτά φωνήεντα συναιρούνται
(θ.ἀληθεσ-: ἀληθέσ-ος, ἀληθέ-ος = ἀληθοῦς
θ. συνηθεσ-: συνήθεσ-α συνήθε-α = συνήθη κτλ.).

η ενική κλητική του αρσενικού και του θηλυκού και η ενική ονομαστική,
αιτ. και κλητ. του ουδετέρου είναι όμοιες με το θέμα (χωρίς κατάληξη):
ὦ ἐπιμελές, τὸ ἐπιμελές

η δοτ. του πληθ. σχηματίζεται με απλοποίηση των δύο σ:
τοῖς ἀληθέσ-σι – ἀληθέσι

η αιτιατ. του πληθ. στο αρσενικό και το θηλ.
είναι όμοια με την
ονομαστική του πληθ.:
οἱ ἀληθεῖς – τοὺς ἀληθεῖς 

Τα βαρύτονα σιγμόληκτα της γ’ κλίσης σε -ης, -ες:

στην ενική κλητική του αρσενικού και του θηλυκού και στην ενική ονομαστική,
αιτιατική και κλητική του ουδετέρου ανεβάζουν τον τόνο
(αν είναι υπερδισύλλαβα):
ὁ, ἡ συνήθης, ὦ σύνηθες, τὸ σύνηθες
όχι όμως και όσα λήγουν σε
-ώδης, -ώλης, -ήρης: ὁ, ἡ εὐώδης ὦ εὐῶδες, τὸ εὐῶδες

στη γενική του πληθυντικού τονίζονται στην παραλήγουσα
αντίθετα με τον κανόνα από αναλογία προς τη γενική του ενικού:
τῶν συνηθέσ-ων > συνηθέ-ων > συνήθων (όπως του συνήθους).