Β' Κλίση Ουσιαστικών

Γενικά

Η δεύτερη κλίση στα αρχαία ελληνικά περιλαμβάνει ονόματα:
αρσενικά και θηλυκά σε: –ος
ουδέτερα σε: –ον
συνηρημένα σε: –ους, –ουν
αττικόκλιτα αρσενικά και θηλυκά σε: –ως,
ουδέτερα σε: –ων

Τα αρσενικά και τα θηλυκά της β’ κλίσης
έχουν τις ίδιες καταλήξεις στον ενικό και στον πληθυντικό.
Τα ουδέτερα σχηματίζουν στον ενικό και στον πληθυντικό τρεις πτώσεις όμοιες:
την ονομαστική, την αιτιατική και την κλητική.

Αρσενικά και Θηλυκά

Αρσενικά

Θηλυκά

Τα οξύτονα (αυτά που τονίζονται στη λήγουσα) και
τα παροξύτονα ή προπερισπώμενα (αυτά που τονίζονται στην παραλήγουσα)
διατηρούν τον τόνο τους σε όλες τις πτώσεις στην ίδια συλλαβή,
π.χ. θεός, ὁδός, λόγος, νῆσος

Τα προπαροξύτονα (αυτά που τονίζονται στην προπαραλήγουσα)
στη γενική και δοτική του ενικού και στη γενική, τη δοτική και την αιτιατική του πληθυντικού
κατεβάζουν τον τόνο στην παραλήγουσα,
π.χ. ἄνθρωπος, κάμηλος

Ουδέτερα

Η κατάληξη -α των ουδετέρων είναι βραχύχρονη.

Τα οξύτονα (αυτά που τονίζονται στη λήγουσα) και
τα παροξύτονα (αυτά που τονίζονται στην παραλήγουσα)
διατηρούν τον τόνο τους σε όλες τις πτώσεις στην ίδια συλλαβή,
π.χ. φυτόν, δῶρον

Τα προπαροξύτονα (αυτά που τονίζονται στην προπαραλήγουσα)
στη γενική και δοτική του ενικού και πληθυντικού
κατεβάζουν τον τόνο στην παραλήγουσα,
π.χ. μυστήριον

Συνηρημένα

Τα φωνήεντα ο και ε των συνηρημένων δευτερόκλιτων συναιρούνται σε ου όταν ακολουθεί αμέσως ύστερα απ’ αυτά ο χαρακτήρας ο,
αλλιώς χάνονται κατά τη συναίρεση.
Έτσι οι καταλήξεις των συνηρημένων διαφέρουν μόνο στην ονομαστική,
αιτιατική και κλητική του ενικού.

Όλες οι πτώσεις των συνηρημένων τονίζονται πάντα στην ίδια συλλαβή,
στην οποία τονίζεται η ονομαστική του ενικού.

Αττικόκλιτα

Τα αττικόκλιτα ουσιαστικά
διατηρούν στις καταλήξεις όλων των πτώσεων το -ω της ονομαστικής.
Αυτό το -ω έχει υπογεγραμμένη όπου η αντίστοιχη κατάληξη των δευτερόκλιτων έχει ι,
π.χ. ὁ λαός – λεώς, οἱ λαοί – λεῴ, τοῖς λαοῖς – λεῴς, ὦ λαοί – λεῴ.

Διατηρούν σ΄ όλες τις πτώσεις τον ίδιο τόνο και στην ίδια συλλαβή που έχει η ονομαστική του ενικού.

Η κλητική είναι όμοια με την ονομαστική.

Μερικά σχηματίζουν την αιτιατική του ενικού χωρίς το τελικό ν,
π.χ. τὴν ἄλω, τὴν Κῶ, τόν Μίνω (σύμφωνα με την γ’ κλίση).

Skip to content